Niet blij en dankbaar durven zijn?!

"Ik mis een beetje blijdschap Peter!" Tsja, het zal je maar gezegd worden. Het lukt mij door progressiviteit ziekte en wisselende werking medicatie echt niet altijd vrolijk en blij in het leven te staan. En toch, ik probeer echt wel dankbaar te zijn voor iedere dag die goed ging én hoopvol voor de dag van morgen als het vandaag minder ging. En dan krijg je te horen dat er wat blijdschap wordt gemist...

De afgelopen maanden waren verre van rustig. In de nazomer van 2025 is de medicatie opnieuw en 'zeer strikt' ingeregeld. Dat was een forse klap. In eerste instantie een fysiek klap. Als gevolg van die wijziging erg moe en futloos. Vervolgens een psychische omdat ik veel van de dingen die ik kon moest afschalen of zelfs beëindigen. Het leek er soms op dat de glans van de dag doffer werd. En dat gaf ten slotte ook een geestelijke strijd. Een opstand omdat ik dacht dat door Gods leiding dingen op mijn levenspad waren terechtgekomen die ik mogelijk na krap een jaar weer moest beëindigen. Dat kon toch niet waar zijn!? Tsja… waar ik meen recht op te hebben… De Heere had toch gesproken "Volg Mij!" In deze blog wil ik daar verder niet over uitweiden maar Goddank zoekt de Goede Herder dwalende schapen op en brengt ze weer op het bestemde levenspad. Dat klinkt makkelijk en goedkoop wellicht, maar het zijn indringende levenslessen waar je toch ook wel in dankbaarheid en verwondering op mag terugkijken. God gaf en geeft rust bij het loslaten of beëindigen van dingen die ik met vreugde deed. Denk bijvoorbeeld ook aan de diverse gastcolleges. Dit voorjaar geef ik bij de vakken Klinische neuropsychologie (Tilburg University) en Verklaren van gedrag (HZ University Vlissingen) een afscheidscollege. Sinds 2020/2021 geef ik daar bijna jaarlijks een gastcollege over de impact van chronisch-progressieve ziekten op het leven van de persoon met de diagnose én diens 'omgeving'. Daarbij komen ook onderwerpen als verlies, rouw, acceptatie, zingeving en geloof aan de orde. Kort en goed, na vele aanpassingen kwam er een nieuw evenwicht.

Dat nieuwe evenwicht duurde niet lang. Ik vorige werd vorige maand (super) overbeweeglijk. Mijn benen gingen jeuken; dat betekent een teveel aan medicatie. Tot tweemaal toe is de medicatie voor ochtend, overdag en nacht naar beneden bijgesteld. Daarbij, daarnaast of hoe moet ik het zeggen, kreeg ik niet zozeer meer energie maar ik kreeg ineens wel weer een soort van zin om dingen te gaan ondernemen. Met als gevolg dat ik met veel passie over overreactie bezig ging en als snel vanwege gebrek aan energie, concentratie of organisatievermogen van alles weer uit mijn handen viel… Moet ik dan blij zijn en hoe doe ik dat? Of ben ik nu echt zo rechthebbend, ondankbaar of drammerig kind. Moet ik blij zijn of mag ik (een keer?) niet blij zijn na een succesvolle dag…

Lees hier niet te snel overheen mensen! Dit is na twaalfeneenhalfjaar Parkinson echt wel een thema. En ik kan mij niet voorstellen dat anderen dit al veel eerder hebben ondervonden. Daarom, stap daar niet zomaar overheen. Na zoveel tegenslagen, achteruitgang, inleveren en dan zonder aanleiding ineens meer levensvreugde en meer kunnen doen… Dat klopt een soort niet in je hoofd en je schiet in een soort wantrouwen. Tenminste, ik deed dat wel. Maar, dan doe je God toch te kort?! Voelt u inmiddels het grote en complexe spanningsveld. Het zit een paar dagen echt serieus mee en dan ben je niet dankbaar tegenover onze goede God en Vader…

Ondertussen is het middernacht. Mijn benen beginnen weer te jeuken. Ik ga (weer) naar beneden. Een beker warme melk met honing maak ik voor mijzelf klaar. Oh ja, ik kreeg gisteren van één van mijn ervaringsdeskundigen een korte overdenking of meditatie van de Britse predikant Charles Spurgeon toegestuurd: "Ik geef mijzelf in zijn hand om te worden geleid. Ik weet de weg niet, die ik zou moeten kiezen: de HEERE zal mijn erfenis voor mij kiezen. Ik heb raad en advies nodig, … mijn toestand is ingewikkeld. Heerlijke HEERE, Gij zult mij leiden! … Mijn Heere zal naast mijn bed staan. Hij zal mij tegenkomen bij de poort van de hemel: Hij zal mij verwelkomen in het land van glorie. Ik zal geen vreemdeling zijn in de hemel: mijn eigen God en Vader zal mij opnemen in Zijn eindeloze gelukzaligheid." Link naar bron. 

Ik… niet blij kunnen zijn… gebrek aan vertrouwen… "Heere God, als het tot Uw eer is, wil mij genezen. Als het tot Uw eer is dat ik ziek blijf, geef mij dan voldoende kracht, moed en vertrouwen om U te volgen. Vernieuw mijn geloof om Jezus wil"