.... komt voor de val ....

Laat ik jullie eerst geruststellen: de kop van deze blog klopt niet helemaal. Maar er zaten genoeg lessen in deze ervaring. En daarom wil ik dat delen.

Onlangs ben ik weer teruggegaan naar mijn vorige fysiotherapeut in Waddinxveen. Ik was daar in 2019 in goede harmonie vertrokken omdat de specifieke kennis over de ziekte van Parkinson daar ontbrak. Ik denk dat ik daar van 2009-2019 naar alle tevredenheid onder behandeling was geweest. In 2019 ben ik 'overgestapt' naar een praktijk in Gouda maar vanwege met name de Parkinson-kennis ben ik nu (weer) bij FTC..

Vandaag voor de tweede keer. Naast wat cardio-oefeningen en spierkrachttraining ook oefeningen met betrekking tot valpreventie en oprapen spullen van de grond. Goed en stevig bezig geweest! Na afloop loop ik het gebouw uit en zie ik dat iemand onze auto heeft "klemgezet". Nadenkend hoe ik dit zou aanpakken liep ik naar de auto. Nadenkend, maar niet lettend op de bestrating. In plaats van doorlopen over de schuine 'helling' kwam ik bij een 'trapje'... Bij de eerste trede een snelle stap om overeind te blijven. Ik dacht: "dat gaat net goed, snel gereageerd Peter!" Bij de tweede stap dacht ik "dat ging bijna mis jongen" en bij stap drie was het rollebollen....

Samenvatten, het resultaat was 'geschaafde' knieën, een broek die ik niet meer aan maag en een geschaafd ego... Vervolgens was ik eerst chagrijnig. Toen dacht ik:
1. De Heere God heeft bewaard voor erger;
2. Er kwamen snel mensen aangelopen die mij overeind hielpen, en
3. Na bak koffie kon ik weer zelf naar huis rijden.

Zoals gezegd, ik ben dankbaar hoe het is afgelopen. Je voelt je dom omdat je een trapje over het hoofd ziet. In zekere zin was ik blij en dankbaar dat er mensen waren die zorgzaam en adequaat hielpen toen ik beduusd op de grond zat. Beduusd omdat het wel snel ging en ik eerst niet door had waarom of waardoor. Even schoten er een paar tranen in mijn ogen. Onbeholpen, afhankelijk, kwetsbaar, maar zeker ook onze God dankbaar hoe het afliep... Na een bak koffie naar huis gereden. Moest toch echt even bijkomen...

Over die bak koffie gesproken. In de wachtkamer van de fysiotherapeut zat ik bij te komen. "Waarom moest nu net die auto daar geparkeerd staan zodat ik niet gewoon weg kon?!" Ik, wij, we kunnen er alles van vinden maar soms is het weleens goed om rustig je eigen gedrag en emoties na te gaan. Niet om alles goed te praten, weg te redeneren maar gewoon "Waarom denk ik wat ik denk" en ... vul zelf maar in en maak het lijstje langer...

Ik kan er zomaar voor mijzelf een paar noemen:
1. Waarom was ik zelf niet alert waar ik liep ?
2. Waarom ga ik mij al lopend afvragen hoe ik weg kan rijden? Dat had ik ook rustig in of naast de auto kunnen doen!
3. Had of heb ik zo'n volle agenda dat ik ieder moment van de dag direct weg moet kunnen rijden..
4. De eigenaar van de auto, misschien had deze wel heel goede en urgente redenen. Misschien had ik in diens situatie ook zo gehandeld....

Zo'n 'koprol' is niet leuk. Misschien wel eens goed. Je ziet wie DE auto een stukje wegrijdt. Ik was verrast of verbaasd, maar nog meer, ik was ook bezorgd. Ik ga daarover online niet uitweiden. Voor mij was het een lesje kwetsbaarheid ervaren, het goede om mij heen waarderen, verheugd zijn om wat klein lijkt, dankbaarheid hoe het afgelopen is en verwonderd dat ik zoveel mocht zien en ervaren. Ik wil niet overdrijven en sentimenteel doen, maar met een glimlach en traan rond ik mijn blog af.