Confronterend

"De dag erna zou pa jarig kunnen zijn", het was de eerste gedachte die door mijn hoofd schoot. M'n vader, hij is alweer ruim 17 jaar geleden overleden en heeft nooit geweten dat ik de ziekte van Parkinson heb. En toch, ineens blijkt je vader er weer 'echt' bij te horen. De rest van de dag liep ik met een traan in mijn oog en brok in mijn keel. Tussen de middag brood? Het smaakte niet echt, of echt niet… Een mooie bos bloemen voor Eveline gekocht! Waarom? Ik weet het eigenlijk niet… 

"Wat is er aan de hand?", vraag je misschien af. Rond de kerstdagen (2025) was door de neuroloog van het ErasmusMC een verwijsbrief gestuurd naar het AmsterdamUMC. Een verwijsbrief om te onderzoeken of voor mij de Deep Brain Stimulaton (DBS) een passende geavanceerde behandeling zou kunnen zijn. Vervolgens bleef het stil. Donderdag (22 januari 2025) rond het middaguur dacht ik "ik bel gewoon even en informeer wanneer ik meer informatie kan verwachten". Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik mijn naam zei en waarvoor ik belde klonk het gelijk: "Als het u schikt dan kunnen wij op vrijdagmiddag 30 januari om 14:50 een gesprek inplannen. Ja? Mooi, houdt u de app in de gaten in verband met de vragenlijsten. Heeft u verder nog vragen? Nee, goedemiddag." Stilte. "De dag erna zou pa jarig kunnen zijn", schoot door mijn heen… Ik had wel een termijn verwacht maar hield in gedachten rekening met eind februari. Maar over acht dagen al… Deze nacht kan ik niet slapen. Ik ben met een glas warme melk en honing maar een blog gaan typen. Beneden gezeten, donker, niemand die mijn tranen zag. Niemand?